Eten uit de vensterbank

Aad Gooidiep blogt soms over Nederlandse toestanden. Zoveel blijkt al uit dit blog.
En wat uit zijn blog niet blijkt, daarover wil hij blijkbaar niets kwijt.

moestuintjes

De moestuintjesactie is voorbij, en het overschot ligt in onaangebroken dozen bij de uitgang van AH. Voor de kleine verzamelfreaks moet dat frustrerend zijn. Grote aantallen werken devaluerend.

Niet voor mij. Wat ik nu niet zaai bewaar ik voor volgend jaar.

Bij opening van de doos blijkt mijn verdenking terecht. Geen sprake van gelijke verdeling: bij een overschot aan prei en aardbei zijn andere groenten slecht vertegenwoordigd. Van rucola, veld- en kropsla zelfs geen spoor, zodat de gelabelde kweekbak (gratis bij soep) nooit vol raakt. AH bespeelt de klant weer door zijn kroost. Met dezelfde gedrevenheid waarmee eerder voetbalplaatjes werden geruild werd er nu ruilhandel gedreven met aubergines en tomaten. Dat is in elk geval een vooruitgang. En ook al speelt een liefde voor groenvoer daarbij misschien geen rol, het is ongetwijfeld leerzaam je voer te zien groeien – als ‘t geduld toereikend is.

De spinazie leg ik terzijde. Wat zo’n potje oplevert kan nooit een bord vullen. Voor akkergroente is ook de moeshoek van mijn stadstuin te klein.

En net als half Nederland denk ik dan ook even aan het advies van de staatssecretaris van SZW (21-6-2014): een moestuin als aanvulling op de AOW. De gemiddelde AOW-er zal uit zijn vensterbank moeten eten.