Schandpaaljustitie

Aad Gooidiep blogt soms over Nederlandse toestanden. Zoveel blijkt al uit dit blog.
En wat uit zijn blog niet blijkt, daarover wil hij blijkbaar niets kwijt.

Schandpaal te Goejanverwellesluis © Aad Gooidiep 2016

Zo beschrijft het De Volkskrant (28-1): “Een 68-jarige vrouw uit Oldenzaal heeft zelfmoord gepleegd, één dag nadat justitie in een opsporingsprogramma op tv had laten zien hoe ze een portemonnee stal van een bejaarde vrouw.” Geen brute beroving – de “bejaarde” had haar portemonnee bij de kassa laten liggen.

Ik weet niet wat dat subtiele verschil moet uitdrukken – 68-jarig versus bejaard – maar het schijnt iets te betekenen. Volgens de woordvoerder van Justitie moeten we het ook “van de andere kant bekijken. Het slachtoffer was een 78 jarige vrouw”.

Hoe ouder het slachtoffer, hoe zwaarder de misdaad? En welke rol speelt dan de leeftijd van de dader in dit verhaal? Hoe ouder, hoe schuldiger?

Het woordgebruik is suggestief, insinuerend, en dat toont aan hoe troebel de discussie is die over dit tragische en typische voorval wordt gevoerd. Waarbij de kern van het probleem aan de aandacht lijkt te ontsnappen. Een Hoogleraar Publieke Instituties bekritiseert (volgens De Volkskrant) het OM: het publiek maken van dit filmpje is als opsporingsmiddel “niet proportioneel”. Wat ik hier mis is het inzicht dat het hier niet slechts gaat om een opsporingsmiddel, maar om een straf: de schandpaal, in eigentijdse uitvoering. Door het filmpje te publiceren heeft Justitie de dader zonder proces veroordeeld.

Dat het filmpje na de dood van de vrouw via een ultrarechts drekkanaal op het internet voortbestaat vindt het OM “heel vervelend, maar daar kunnen wij niets aan doen”. Met andere woorden: het OM deelt straffen uit die het zelf niet kan beheersen.